"ትንቢት የሚናገር ግን ለሰው የሚናገረው ለማነጽና ለመምከር ለማጽናናትም ነው።" 1ኛ ቆሮንቶስ 14:3
በአዲስ ኪዳን ውስጥ የነቢያት ሚና እና ትንቢት ከብሉይ ኪዳን የተለየ ባህሪ አለው። በብሉይ ኪዳን ነቢያት የእግዚአብሔርን ቃል ለእስራኤል ህዝብ የሚናገሩ ልዩ ሰዎች ሲሆኑ፣ በአዲስ ኪዳን ግን ትንቢት በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት የሚመጣ መንፈሳዊ ስጦታ ነው። ይህ ስጦታ ለአንዳንድ ሰዎች ብቻ ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ ለሚመላለሱ ለማንኛውም አማኝ ሊሰጥ ይችላል። ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች ይህን ስጦታ እንዲሹ ያበረታታል።
የአዲስ ኪዳን ነቢያት ከመምህራን፣ ወንጌላውያን እና እረኞች ጋር በመሆን ለቤተክርስቲያን መሰረት የሆኑ መሪዎች ነበሩ። የትንቢት ዋና ዓላማ ሰዎችን ማነጽ፣ መምከር እና ማጽናናት ሲሆን፣ ይህም ተስፋን፣ ጥንካሬን እና ማበረታታትን ይሰጣል። በአዲስ ኪዳን ትንቢት የወደፊቱን መናገር የትንቢት አካል ቢሆንም፣ ዋነኛው እና ብቸኛው ዓላማ ግን አይደለም። ነቢዩ አጋቦስ በኢየሩሳሌም ስለሚመጣው ረሃብ እና ጳውሎስ ስለሚታሰርበት ሁኔታ ተናግሮ ነበር። በአዲስ ኪዳን ውስጥ ትንቢት ከስህተት የጸዳ ላይሆን ስለሚችል በጥንቃቄ መፈተሽ እንዳለበት ይጠበቃል። ይህ ማለት ትንቢቶች ከቅዱሳት መጻሕፍት ትምህርት ጋር መጣጣማቸውን ማረጋገጥ አስፈላጊ ነው። ጳውሎስ “ትንቢትን አትናቁ” ሲል፣ በሌላ በኩል ደግሞ ትንቢትን መፈተሽ አስፈላጊ መሆኑን አሳስቧል። የአዲስ ኪዳን ነቢያት ሚና ከመሲሑ መምጣት በኋላ ቤተክርስቲያንን ለመገንባት፣ አማኞችን በመንፈስ ለመምራት እና ለማጽናናት ነበር።
በአዲስ ኪዳን፣ ትንቢት በመንፈስ ቅዱስ ከሚሰጡት መንፈሳዊ ስጦታዎች አንዱ ሲሆን፣ ለመላው ቤተ ክርስቲያን ጥቅም እንዲሆን የታሰበ ነው።
"ትንቢት የሚናገር ግን ለሰው የሚናገረው ለማነጽና ለመምከር ለማጽናናትም ነው።"
1ኛ ቆሮንቶስ 14:3
ይህ ማለት የአዲስ ኪዳን ትንቢት በአብዛኛው የሚያተኩረው የወደፊቱን በትክክል መተንበይ ላይ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ቃል በአሁን ጊዜ ለማነጽ፣ ለመምከር እና ለማጽናናት በመናገር ላይ ነው።
በአዲስ ኪዳን ውስጥ የትንቢት ዋነኛ ዓላማዎች እና ቤተ ክርስቲያንን የሚጠቅሙባቸው መንገዶች፦
ምእመናንን በመንፈሳዊነት መገንባትና ማጠንከር፣ በእምነታቸው እንዲያድጉ መርዳት።
ምእመናንን ወደ ጽድቅ ሕይወት ማበረታታት፣ መገሰጽ እና ማነሳሳት።
በመከራ፣ በሐዘን ወይም በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ላሉት የእግዚአብሔርን ሰላምና ተስፋ መስጠት።
እግዚአብሔርን የማያውቁ ሰዎች በትንቢት አማካኝነት የልባቸውን ምስጢር ተገልጦ አይተው ንስሐ እንዲገቡ ሊያደርግ ይችላል (1ኛ ቆሮ. 14:24-25)።
አልፎ አልፎ፣ ትንቢት ስለ ወደፊት ክስተቶች መረጃ በመስጠት ወይም የተወሰነ አቅጣጫ በማመላከት መመሪያ ሊሰጥ ይችላል (ለምሳሌ የአጋቡስ ትንቢቶች)።
የብሉይ ኪዳን ነቢያት ትንቢት ከኃጢአት የተነሳ በእስራኤል ሕዝብ ላይ የሚመጣውን የእግዚአብሔር ፍርድ በቀጥታ የሚያውጅና ስለወደፊቱ ክስተቶች የሚናገር ነበር። እንዲሁም ሕዝቡን ወደ ሕግ ለመመለስ በሕጉ ላይ አጽንዖት ይሰጡ ነበር።
የአዲስ ኪዳን ትንቢት ግን ዋነኛው ትኩረቱ በእግዚአብሔር መንግሥት አሁን ባለው ሥራ ላይ ነው። አዲስ ኪዳን ውስጥ ትንቢቶች የወደፊቱን ሊያካትቱ ቢችሉም፣ ዋና ዓላማቸው ግን የእግዚአብሔርን ቃል በአሁኑ ጊዜ ላለው ማኅበረሰብ በመናገር፣ ማነጽ፣ መምከርና ማጽናናት ነው። በተጨማሪም የአዲስ ኪዳን ትንቢቶች በኢየሱስ ክርስቶስ የተፈጸሙትን የመሲሑን ትንቢቶች ያካትታሉ። ይህ የትንቢት ልዩነት ከብሉይ ኪዳን ወደ አዲስ ኪዳን በተደረገው የድኅነት ታሪክ ሽግግር የተፈጠረ ነው።
በአዲስ ኪዳን ውስጥ የትንቢት ስጦታ ያላቸው በርካታ ግለሰቦች ቢኖሩም፣ አገልግሎታቸው በሰፊው የተመዘገበላቸውና በቤተክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ጉልህ ስፍራ ያላቸው ጥቂቶች ናቸው። የነዚህ ነቢያት አገልግሎት ከብሉይ ኪዳን ወደ አዲስ ኪዳን የተደረገውን የድኅነት ታሪክ ሽግግር በሚገባ የሚያንጸባርቅ ነው።
በብሉይና በአዲስ ኪዳን መገናኛ ላይ የቆመው መጥምቁ ዮሐንስ፣ የነቢያት ሁሉ መደምደሚያና የክርስቶስ መንገድ ጠራጊ ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ "ከሴቶች ከተወለዱት መካከል ከመጥምቁ ዮሐንስ የሚበልጥ አልተነሳም" (ማቴ. 11:11) በማለት ታላቅነቱን መስክሮለታል። የዮሐንስ አገልግሎት ተአምራትን በማድረግ ላይ ሳይሆን (ዮሐ. 10:41)፣ ንስሐን በመስበክና ሕዝቡን ለክርስቶስ መምጣት በማዘጋጀት ላይ ያተኮረ ነበር።
እርሱ የብሉይ ኪዳን የመጨረሻ ድምፅ ሲሆን፣ ትንቢታዊ አገልግሎቱም "እነሆ የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ" (ዮሐ. 1:29) በማለት መሲሑን በአካል በመጠቆም ፍጻሜውን አግኝቷል። የዮሐንስ ባሕርያት የድፍረት፣ የእውነትና ራስን የመካድ ተምሳሌት ነበሩ፤ ይህም በዘመኑ የነበሩትን የሃይማኖት መሪዎች "እናንተ የእፉኝት ልጆች" በማለት ከመገሠጽ፣ እንዲሁም የንጉሥ ሄሮድስን ኃጢአት እስከ ሞት (ሰማዕትነት) ድረስ ፊት ለፊት ከመቃወም ወደ ኋላ አላለም።
ኢየሱስ ራሱ በሙሴ የተነገረለት "እንደ እኔ ያለ ነቢይ" (ዘዳ. 18:15) የተባለው ታላቁ ነቢይ ነው። ምንም እንኳን እርሱ ራሱ የእግዚአብሔር ልጅና መለኮታዊ ቃል (ሎጎስ) ቢሆንም፣ በምድራዊ አገልግሎቱ የነቢይነትን ሚና በከፍተኛ ደረጃ ተወጥቷል። ሕዝቡም "ታላቅ ነቢይ በመካከላችን ተነሥቶአል" (ሉቃስ 7:16) እያሉ ያከብሩት ነበር።
ኢየሱስ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በትክክል ገለጠ፣ የሕግን ጥልቅ መንፈሳዊ ትርጉም (በተራራው ስብከት) አስተማረ፣ እንዲሁም ስለራሱ ሞት፣ ትንሣኤ፣ ስለ ኢየሩሳሌም ጥፋትና ስለ ዓለም ፍጻሜ (ማቴዎስ 24) አስገራሚና ፍጹም ትንቢቶችን ተናገረ። ከሌሎች ነቢያት በተለየ፣ ኢየሱስ "እግዚአብሔር እንዲህ ይላል" ሳይሆን "እኔ ግን እላችኋለሁ" በማለት በራሱ ፍጹም መለኮታዊ ሥልጣን ይናገር ነበር። የእሱ ትምህርቶች የመጨረሻው ባለሥልጣን እና የትንቢት ሁሉ ፍጻሜና ማዕከል ናቸው።
ሐዋርያት የቤተ ክርስቲያንን መሠረት በመጣል ረገድ የሐዋርያነትንና የነቢይነትን ስጦታ አጣምረው ይዘው ነበር (ኤፌሶን 2:20)። ለምሳሌ ጴጥሮስ በጴንጤቆስጤ ቀን በመንፈስ ቅዱስ ተሞልቶ ሲሰብክ፣ የኢዩኤልን ትንቢት (ሐዋ. 2:17-18) ለዘመኑ በማብራራትና የክርስቶስን ትንሣኤ በማወጅ ኃይለኛ ትንቢታዊ መግለጫ ሰጥቷል።
ሐዋርያው ጳውሎስ ደግሞ የመንፈስ ቅዱስ ስጦታዎችን አስፈላጊነት፣ በተለይም የትንቢትን ስጦታ (1ኛ ቆሮ. 14) በጥልቀት በማስተማር ለቤተ ክርስቲያን ሥርዓት አበጅቷል። እርሱ ራሱ ስለ "ዓመፅ ሰው" መገለጥ (2ኛ ተሰ. 2)፣ በመጨረሻው ዘመን ስለሚመጣው ክህደት (1ኛ ጢሞ. 4) እና ስለ ቤተ ክርስቲያን መነጠቅ (1ኛ ተሰ. 4:13-18) ጥልቅ የሆኑ ትንቢታዊ ራእዮችን ተቀብሎ ለትውልድ አስተላልፏል። ሐዋርያት ትንቢትን ተጠቅመው የወንጌልን እውነት በማጽናትና ቤተ ክርስቲያንን ከሐሰት ትምህርት በመጠበቅ አገልግለዋል።
ከሐዋርያት ውጪ በሐዋርያት ሥራ መጽሐፍ ውስጥ ጎልቶ ከወጣውና በስም ከተጠቀሰው ነቢያት መካከል አጋቦስ ቀዳሚው ነው። አጋቦስ ሁለት ጊዜ ወሳኝ ትንቢቶችን በመናገር ይታወቃል። በመጀመሪያ፣ በቀላውዴዎስ ቄሣር ዘመን በሮም ግዛት ሁሉ ታላቅ ራብ እንደሚመጣ በመንፈስ አመለከተ (ሐዋ. 11:27-28)፤ ይህም ትንቢት የአንጾኪያ አማኞች በይሁዳ ላሉ ወንድሞች አስቀድመው እርዳታ እንዲያሰባስቡ በማድረግ ቤተ ክርስቲያንን ከተጋረጠባት አደጋ ታድጓል።
በሁለተኛ ደረጃ፣ በቂሣርያ ጳውሎስን ባገኘው ጊዜ የጳውሎስን መታጠቂያ ወስዶ የራሱን እጅና እግር በማሰር፣ "ይህን መታጠቂያ ባለቤት አይሁድ በኢየሩሳሌም እንዲህ አስረው ለአሕዛብ አሳልፈው ይሰጡታል" በማለት ልክ እንደ ብሉይ ኪዳን ነቢያት (እንደ ሕዝቅኤልና ኤርምያስ) ትንቢቱን በተግባራዊ ምልክት አሳይቷል (ሐዋ. 21:10-11)። የአጋቦስ አገልግሎት ትንቢት እንዴት ቤተ ክርስቲያንን ለመጪው ጊዜ ለማዘጋጀትና መንፈሳዊ ጥንቃቄን ለመፍጠር እንደሚያገለግል ቁልጭ አድርጎ ያሳያል።
በአዲስ ኪዳን የትንቢት አገልግሎት በወንዶች ብቻ የተወሰነ አልነበረም፤ ይህም "ወንዶችና ሴቶች ልጆቻችሁ ትንቢት ይናገራሉ" የተባለው የኢዩኤል ትንቢት ፍጻሜ ነው። በሉቃስ ወንጌል (ሉቃስ 2:36-38) የተጠቀሰችው ነቢይቱ ሐና፣ ሌሊትና ቀን በጾምና በጸሎት ቤተ መቅደስን ሳትለይ ያገለገለች አረጋዊት ነበረች። ሕፃኑን ኢየሱስን ባየች ጊዜ መለኮታዊ ማንነቱን በመንፈስ አውቃ፣ ለኢየሩሳሌም ቤዛነት ለሚጠባበቁ ሁሉ ስለ እርሱ ትመሰክር ነበር።
በተጨማሪም በሐዋርያት ሥራ 21:9 ላይ፣ የወንጌላዊው ፊልጶስ አራት ደናግል የሆኑ ሴቶች ልጆች ትንቢት የመናገር ስጦታ እንደነበራቸው ተመዝግቧል። ምንም እንኳን የተናገሩት ትንቢት በዝርዝር ባይጻፍም፣ ሉቃስ ይህንን መመዝገቡ በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሴቶች በመንፈስ ቅዱስ ተሞልተው ጉባኤውን በማነጽ፣ በመምከርና በማጽናናት የትንቢት አገልግሎትን በይፋ ይለማመዱ እንደነበር ግልጽ ታሪካዊ ማስረጃ ነው።
የራዕይ መጽሐፍ ጸሐፊ የሆነው ዮሐንስ፣ በአዲስ ኪዳን ውስጥ እጅግ አስደናቂውንና ጥልቀት ያለውን የትንቢት መጽሐፍ ያቀረበ ነቢይ ነው (ራዕይ 22:9)። በጳጥሞስ ደሴት በግዞት እያለ፣ ከከበረው ጌታ ከኢየሱስ ክርስቶስ ታላላቅ ራእዮችን ተቀበለ። የዮሐንስ ትንቢት የሚያጠነጥነው ጊዜያዊ በሆኑ ማኅበራዊ ጉዳዮች ላይ ብቻ ሳይሆን፣ ስለ መላው የሰው ልጅ ታሪክ ፍጻሜ፣ ስለ አውሬው መንግሥት ውድቀት፣ ስለ ክርስቶስ የመጨረሻ ድል፣ እና ስለ አዲሲቱ ኢየሩሳሌም መውረድ ነው።
በእርሱ በኩል እግዚአብሔር ለሰባቱ የእስያ አብያተ ክርስቲያናት ጥብቅ የሆነ የእረኝነት ማስጠንቀቂያና መጽናናትን ሰጥቷል። የዮሐንስ ትንቢት የብሉይ ኪዳንን (የዳንኤልንና የሕዝቅኤልን) ራእያዊ ዘይቤ ከአዲስ ኪዳን የክርስቶስ ማዕከልነት ጋር በማዋሃድ፣ በመከራ ለምትገኘው ቤተ ክርስቲያን ዘላለማዊ ተስፋን የፈነጠቀ ታላቅ ሐዋርያዊና ነቢያዊ ድምፅ ነው።
በእርግጥም በአዲስ ኪዳን ቤተክርስቲያን፣ በተለይም በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን፣ የነቢያት ሚና እጅግ ወሳኝ እና ማዕከላዊ ነበር።
ኤፌሶን 2:20 ሐዋርያትንና ነቢያትን እንደ ቤተ ክርስቲያን መሠረት አድርጎ ይናገራል፣ ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ የማዕዘን ራስ እንደሆነ። ይህም ነቢያት በመጀመሪያዋ ቤተ ክርስቲያን ሥነ መለኮታዊና መዋቅራዊ መሠረት በመጣል ረገድ ያላቸውን ወሳኝ ሚና ያሳያል። በአዲስ ኪዳን ዘመን፣ የሐዋርያት ትምህርት ገና ሙሉ በሙሉ ተጽፎ ለሁሉም ባልደረሰበት ወቅት፣ ነቢያት የእግዚአብሔርን ፈቃድና እውነት በመግለጥ ትልቅ ሚና ተጫውተዋል። ቀደም ሲል ተሰውሮ የነበረው ምሥጢር፣ ማለትም አሕዛብ በክርስቶስ በኩል የወንጌል ተካፋዮች እንደሚሆኑ፣ በመንፈስ ቅዱስ ለሐዋርያትና ለነቢያት እንደተገለጠ ተጽፏል (ኤፌሶን 3፡4-5)።
ነቢያት በማኅበረሰቡ ውስጥ የእግዚአብሔርን መልእክት በማድረስ፣ መንፈሳዊ ግንዛቤን በመስጠት እና ምእመናንን በመምራት ረገድ ወሳኝ ነበሩ። መልእክታቸው መንፈሳዊ እድገትን፣ ታማኝነትን እና ለእግዚአብሔር ፈቃድ መታዘዝን ያበረታታል። ነቢያት በመንፈስ ቅዱስ እየተመሩ ለቤተክርስቲያን ወይም ለግለሰቦች መመሪያ ይሰጡ ነበር። በአንጾኪያ ቤተክርስቲያን የነበሩ ነቢያትና አስተማሪዎች ሲጸልዩ፣ መንፈስ ቅዱስ በርናባስንና ሳውልን (ጳውሎስን) ለልዩ አገልግሎት እንዲለዩ አዟቸዋል (የሐዋ. 13፡1-3)። አጋቦስ በይሁዳ ታላቅ ራብ እንደሚመጣ ትንቢት ተናግሮ፣ የአንጾኪያ አማኞች በይሁዳ ላሉ ወንድሞቻቸው እርዳታ እንዲልኩ አድርጓል (የሐዋ. 11፡27-30)። የነቢያት አገልግሎት የወንጌልን እውነተኛነት ያረጋግጥ ነበር። ጢሞቴዎስ እንኳ በወጣትነቱ ስለ እርሱ አስቀድሞ በተነገረው ትንቢት አማካኝነት በመልካም ሁኔታ እንዲጋደል ጳውሎስ አሳስቦታል (1ኛ ጢሞቴዎስ 1፡18)።
አዲስ ኪዳን ትንቢትን እንድንፈትሽ ያበረታታናል (1ኛ ተሰሎንቄ 5:20-21)። ይህ ማለት ሁሉንም ትንቢቶች ያለ ጥያቄ ከመቀበል ይልቅ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር ማነፃፀር እና እውነተኛነታቸውን መለየት አለብን። የመጽሐፍ ቅዱስን እውነት የማይቃረኑትን ትንቢቶች ብቻ መቀበል አስፈላጊ ነው።
በአዲስ ኪዳን ቤተክርስቲያን የነቢያት ሚና የወደፊቱን መተንበይ ብቻ አልነበረም። ይልቁንም፣ በሐዋርያት ከተጣለው መሰረት ላይ ቤተክርስቲያንን ያንጹ፣ ያስተምሩ፣ ይመሩና ያጽናኑ ነበር። አገልግሎታቸው ቤተክርስቲያን በመንፈሳዊ ብስለት እንድታድግ፣ ተልዕኮዋን እንድትወጣና በእግዚአብሔር እውነት ላይ ጸንታ እንድትቆም ወሳኝ ድጋፍ ነበር።
የዮሐንስ ራዕይ በመባል የሚታወቀው መጽሐፍ፣ የአዲስ ኪዳን የመጨረሻ መጽሐፍ እና የክርስትና መጽሐፍ ቅዱስ ዋነኛ የትንቢት መጽሐፍ ነው። ሐዋርያው ዮሐንስ፣ ሐዋርያውና ወንጌላዊው ዮሐንስ እንደሆነ ይታመናል፣ የጻፈው ይህ ውስብስብና ግልጽ ጽሑፍ በምሳሌያዊ ምስሎች፣ ራእዮችና ትንቢቶች የተሞላ ነው።
መጽሐፉ ስለ መጨረሻው ዘመን፣ ስለ እግዚአብሔር የመጨረሻ ድል፣ እና ስለ አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር መመስረት ይናገራል። መጽሐፉ የተጻፈው በአንደኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ ላይ፣ በ95 ዓ.ም አካባቢ ሲሆን፣ በዚያን ጊዜ የመጀመሪያዎቹ ክርስቲያኖች በሮማው ንጉሠ ነገሥት ዶሚቲያኖስ ዘመን ከባድ ስደት ይደርስባቸው ነበር። የመጽሐፉ ዋና ዓላማ አማኞች በመከራ ውስጥ ሆነውም በእምነታቸው እንዲጸኑ ለማበረታታት፣ እና እግዚአብሔር በክፋት ላይ የመጨረሻውን ድል እንደሚያገኝ ለማረጋገጥ ነው።
ራዕይ መጽሐፍ የሚጀምረው በእስያ አነስ ለሚገኙ ሰባት አብያተ ክርስቲያናት (የአሁኗ ቱርክ) በተላኩ ደብዳቤዎች ነው። እነዚህ ደብዳቤዎች ምስጋናን፣ እርማትንና ምክርን በመስጠት ለሚመጡት ፈተናዎች ያዘጋጃቸዋል። እነዚህ ደብዳቤዎች የሚከተሉትን የምጽዓት ራእዮች መግቢያ ሲሆኑ፣ እነዚህም የፍጻሜው ዘመን አራት ፈረሰኞች፣ አውሬው፣ ዘንዶው እና በአርማጌዶን የሚደረገውን የመጨረሻውን ጦርነት የመሳሰሉ አስደናቂ ምስሎችን ያካትታሉ።
መጽሐፉ በእግዚአብሔር ዓለም ላይ የሚፈጸመውን ፍርድ፣ የሰይጣንን ሽንፈት፣ እና እግዚአብሔር ከሕዝቡ ጋር በዘላለም ሰላም የሚኖርበትን አዲሲቷን ኢየሩሳሌምን መመስረት ይገልጻል። ጽሑፉ በቁጥሮች፣ ምልክቶችና ምሳሌዎች (ለምሳሌ 666 እና የአውሬው ምልክት) የተሞላ በመሆኑ፣ በብዙ ምሁራንና የሃይማኖት ሊቃውንት መካከል በርካታ ትርጓሜዎችንና ክርክሮችን አስነስቷል።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ራዕይ መጽሐፍ የመለኮታዊ ሉዓላዊነትን፣ የጽድቅን እና የተስፋን ጭብጦች ያጎላል። እግዚአብሔርን ኃጢአትን የሚፈርድና ፍጥረትን ወደነበረበት የሚመልስ የመጨረሻው ባለሥልጣን አድርጎ ያሳያል። መጽሐፉ የጥሩና የክፉን ግጭት የሚያሳዩ አስደናቂ የሰማያዊ ጦርነቶችና መለኮታዊ ጣልቃገብነቶች ትንቢታዊ መግለጫዎች የያዘ ሲሆን፣ ይህም በድል አድራጊው ንጉሥነት የኢየሱስ ክርስቶስን ዳግም ምጽዓት ያሳያል።
ለብዙ ክርስቲያኖች፣ ራዕይ የፍርድ ማስጠንቀቂያ እና የድኅነት ቃል ኪዳን ሆኖ ያገለግላል፣ በእምነት እንዲጸኑም ያበረታታል። ውስብስብ አወቃቀሩና ምሳሌያዊ አነጋገሮቹ መጽሐፉን ለመተርጎም በጣም ፈታኝ ከሆኑ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች አንዱ ያደርገዋል። በዚህም ምክንያት፣ በቃል፣ በምልክትና በታሪክ ላይ የተመሠረቱ የተለያዩ አተረጓጎሞች እንዲፈጠሩ ምክንያት ሆኗል።
በአማርኛ የራዕይ መጽሐፍ “ራዕይ” የሚለው ስያሜ ለዮሐንስ የተሰጠውን መለኮታዊ ራእይ ምንነት ይገልጻል። “የመጨረሻው ትንቢት መጽሐፍ” በመባል የሚታወቀው ሲሆን፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ፍጻሜ የሆነ ልዩ ቦታ አለው። መልእክቱ ከባህላዊና ታሪካዊ ሁኔታዎች አልፎ፣ ስለ እግዚአብሔር ለሰው ልጅ ስላለው የመጨረሻ ዕቅድ ለትውልዶች ይናገራል። ምንም እንኳን ምስሎቹ የሚያስፈሩ ቢመስሉም፣ ዋናው መልእክቱ ግን ተስፋ ነው፡ የእግዚአብሔር መንግሥት እንደሚነግስና ታማኝ የሆኑ ሁሉ በዘላለም ክብሩ እንደሚካፈሉ ይናገራል።